Mijn geluksgevoel zit nu op een 8,5
Na vijftien jaar in de thuiszorg vond verpleegkundige Marieke het tijd voor iets nieuws: “Ik was een beetje uitgeleerd en wilde weer echt uitgedaagd worden.” Inmiddels werkt Marieke een jaar bij Anke Marjolein in Lochem. Deze woonlocatie is een thuis voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) of een (ernstige) meervoudige beperking, waardoor fysieke verzorging en/of verpleging nodig is.
“Het voelde gelijk goed”
Voor Marieke was het eerst even wennen toen ze aan de slag ging. “Werken met deze groep vond ik in het begin best spannend. Dat moest ik me echt eigen maken. Ik dacht: hoe ga ik dit allemaal leren? Maar ik kreeg alle ruimte om dingen te proberen, in mijn rol te groeien en m’n draai te vinden. Wat ook hielp is dat het gelijk goed voelde toen ik bij Anke Marjolein begon. Dat kwam door de fijne teamsfeer, de persoonlijke interesse in wie je ben en wat je belangrijk vindt.”
Elkaar leren begrijpen
Die oprechte aandacht en interesse zie je ook terug in de zorg voor de bewoners, ervaart Marieke. “We geven ze volop warmte en liefde en dat krijg je dubbel en dwars terug. Het maakt ook een goed contact mogelijk. Belangrijk, want communiceren met elkaar is niet altijd makkelijk. Hoe je een relatie ontwikkelt en elkaar leert begrijpen is een van de dingen die me het meest boeit in mijn werk. Met een bewoner die bijna niet kan praten bijvoorbeeld, moet je op een alternatieve manier contact maken. Dan let ik op kleine signalen zoals een blik, een gebaar, een beweging. Soms weet je even niet wat iemand nou bedoelt. Maar als je er samen uitkomt geeft dat zoveel voldoening! Dat maakt dit werk echt bijzonder.”
Samen de schouders eronder
Marieke werkt drie dagen per week. “We hebben een gezellig, hecht team. Is het een keer te druk, dan helpen we elkaar. Iedereen is bereid om bij te springen. Dat vind ik ook zo fijn bij Sius: het spontaan samen de schouders eronder zetten. Marieke heeft nu ook veel meer rust. “Vroeger was ik hapsnap aan de slag, steeds op andere momenten. Maar hier werk ik aaneengesloten dagen. Als ik thuis ben, ben ik ook écht thuis en dat is fijn voor de balans tussen werk en privé. Zat mijn geluksgevoel eerder op een 7, dan is het nu een 8,5. Best hoog, maar ik voel me hier ook helemaal op m’n plek!”
Pure blijdschap
Marieke beleefde een van haar mooiste dagen toen ze samen met een collega en twee bewoners een paardensportevenement bezocht. “Je zag ze de hele dag stralen. Die pure blijdschap, dat vergeet je nooit meer. Zulke momenten maken mijn werk extra waardevol.” Maar ook op gewone dagen geniet Marieke. “Als alles lekker loopt, als iedereen goed in z’n vel zit en als onze bewoners blij zijn ga ik met een grote glimlach naar huis.”
Je blijft scherp
Marieke voelt zich niet alleen gelukkig maar blijft ook scherp. “Je moet continu goed nadenken wat je doet. “Dat komt omdat de zorg voor deze groep complex kan zijn en omdat geen dag hetzelfde is. Bij mensen met niet-aangeboren hersenletsel kun je aan de buitenkant niet altijd zien wat er in iemands hoofd omgaat. Dat maakt het minder tastbaar, maar juist ook interessant. Je leert met andere ogen kijken. Je geeft niet alleen medische zorg, het gaat ook om goed observeren, elkaar aanvoelen en begrijpen.”
Spreekt Marieke’s verhaal jou aan?
Kom dan eens kijken! Dat is ook het uitnodigende advies van Marieke: “Kom gewoon een keer langs. Je ziet dan vanzelf waarom dit werk zo bijzonder is. En je maakt zelf mee hoe we hier met aandacht, liefde en humor onze bewoners verzorgen. Wie weet voel je je bij ons net zo snel thuis als ik!”
